28
feb

Gastblog gameverslaving: De aanhouder wint!

Mijn jongste zoon (26) is al een aantal jaar verslaafd aan gamen. Omdat hij nog thuis woont, maak ik dagelijks de gevolgen mee. En als moeder van een gameverslaafd kind kan ik je vertellen dat deze gevolgen behoorlijk heftig zijn. Op het moment gaat het gelukkig een stuk beter met mijn zoon. Hij heeft andere medicatie die stukken beter aanslaat. Er is dus hoop!

 

Hij gaat nu zonder gedoe naar de zorgboerderij, is met zijn gebit bezig en gaat binnenkort eindelijk naar een psychiater. En waar ik ook heel trots op ben, is dat hij bezig is met een cursus cybercrime. Dit houdt in dat hij straks criminaliteit op het internet kan bestrijden.

 

Dat hij nu goeie medicatie heeft en naar een psychiater gaat, is voor mij een grote overwinning. Al sinds het begin van de problemen heb ik keer op keer aangegeven dat het me verstandig leek dat er eens een psychiater naar hem zou kijken. De helft van zijn leven heb ik daarvoor geknokt, en nooit is er iets mee gedaan. Pas nu hij op dezelfde zorgboerderij als ik zit en hij dezelfde ambulante hulpverlening heeft, wordt er echt iets mee gedaan.

 

Natuurlijk houd ik in mijn achterhoofd dat er best nog eens een terugslag kan komen, maar we hebben nu wel hulp die luistert en er ook daadwerkelijk iets mee doet. En dat geeft lucht. Niet alleen voor mij, maar ook voor mijn zoon.

 

Ik ben blij dat ik keer op keer ben blijven aangeven wat mijn kind nodig heeft.

Vaak genoeg heb ik gedacht dat het nooit meer goed zou komen. Zo zie je maar weer...de aanhouder wint! We zijn er natuurlijk nog lang niet, maar we zijn wel eindelijk op de goede weg.

 

Riemie de Boer



Interessant artikel?

Vul je emailadres hieronder in, dan stuur ik je mijn blogupdates met advies direct toe.