05
jan

Prestatiedrang

Mijn jongste zoon heeft besloten om zijn studie even op een laag pitje te zetten. Hij zit in het tweede jaar van het HBO. Vorig jaar merkte ik nog een ongelofelijke drive bij hem, maar helaas is deze op dit moment verdwenen. Hij heeft besloten dat hij nog wel van het leven geniet, wat ik natuurlijk fijn vind. Hij feest volop en leidt een relaxed studentenleven. Maar toch knaagt er iets aan me…

Mijn zoon belooft beterschap

Ik merk dat ik het moeilijk vind om dit nog langer aan te kijken. Verschillende keren ben ik het gesprek al met hem aangegaan. Keer op keer belooft hij beterschap, maar hij onderneemt niets. Oh, wat vind ik dit moeilijk. Ik heb totaal geen controle over wat hij doet. Ik besef dat zijn motivatie van binnenuit moet komen en dat ik hem niet kan pushen, maar hoe laat ik de controle die ik over hem wil houden in hemelsnaam los?

Een goede toekomst voor je kind

Oude herinneringen komen boven. In het verleden startte mijn oudste zoon in de brugklas op VWO+. Al snel zakte hij af naar HAVO, om uiteindelijk op zijn vijftiende van school gestuurd te worden. Dit alles door zijn verslaving (mijn zoon gebruikte drugs) en bijbehorende gedrag. In die tijd had ik het vreselijk moeilijk. Je hoopt op een goede toekomst voor je kind, maar je ziet hem beetje bij beetje afglijden en je ziet zijn toekomst in duigen vallen. In die periode stelde ik mezelf vaak de vraag: Wat heb ik verkeerd gedaan? Waar heb ik de plank misgeslagen? Had ik strenger voor hem moeten zijn? Waar ben ik tekort geschoten?

Dwingen helpt niet

Ik zat er iedere dag weer bovenop. Meerdere keren per dag probeerde ik een gesprek met mijn kind aan te knopen, zodat hij weer naar school of aan het werk zou gaan. Helaas zonder resultaat. We raakten steeds verder van elkaar verwijderd en hadden alleen nog maar ruzie. Maar ik kon het niet loslaten. Ik bleef knokken en trekken om hem het juiste pad op te krijgen. Tenminste, dat dacht ik. Het was het pad wat ik voor hem had uitgestippeld. Achteraf bleek dat niet zijn pad te zijn.

Presteren, presteren, presteren

In mijn jeugd heb ik meegekregen dat je MOET presteren. Mijn vader vond presteren ontzettend belangrijk. ‘Geef nooit op’, was zijn boodschap. ‘Bijt jezelf erin vast en laat niet meer los voordat je bereikt hebt wat je wil bereiken’, waren dingen die tegen me gezegd werden. En dat heb ik gedaan. Ik beet me erin vast. Ik moest en zou mijn zoon weer aan het studeren krijgen. Mijn zoon moest slagen. Anders had ik als ouder gefaald.

Mijn zoon loslaten

Inmiddels weet ik na jarenlange ervaring, een studie tot psychosociaal therapeut en verschillende trainingen en cursussen dat het niet gaat helpen. Als er geen motivatie van binnenuit is of als er eerst nog andere problemen opgelost moeten worden, dan kun je trekken wat je wil, maar je trekt dan aan een dood paard. Ik weet dat ik mijn jongste zoon los moet laten. Het beste wat ik kan doen is hem het vertrouwen geven dat het goed komt. Maar toch neig ik naar mijn oude patronen die ik in mijn eigen opvoeding heb meegekregen.

Als je niet presteert ben je niet goed genoeg

De overtuigingen die ik in mijn opvoeding heb mee gekregen, zijn een eigen leven gaan leiden. Ze hebben ervoor gezorgd dat ik presteren koppel aan goed genoeg zijn. ‘Als je niet presteert ben je niet goed genoeg, dan heb je gefaald’ is de overtuiging die ik nog steeds bij me draag. Ik weet inmiddels als therapeut dat deze overtuiging me niet verder helpt en dat ik hem los mag laten. Ik weet dat het beter voor me is.

Wat is het ergste wat me kan overkomen

Ik heb mezelf dan ook afgevraagd: ‘wat is het ergste wat me kan overkomen als mijn jongste zoon dit semester niet haalt op school?’ Het antwoord is: niks. Er gaan geen erge dingen gebeuren als hij deze periode niet haalt. Dan komen er daarna weer nieuwe kansen. De volgende vraag die ik mezelf gesteld heb is: ‘Wat maakt het voor mij belangrijk dat mijn zoon zijn school in één keer gaat halen?’  Het antwoord is: ‘dan kan ik hem behoeden voor een grote studieschuld en dan heb ik het als ouder goed gedaan.’ Maar ik besef dat mijn goedheid als ouder niet afhangt van zijn prestaties op school. Ik ben een goede ouder. Ik ben lief, betrokken, zorgzaam en heb mijn kinderen heel veel liefde gegeven. Ook zal het wel meevallen met zijn studieschuld. Gelukkig hebben we dat zo veel mogelijk weten te beperken. En stel dat hij iets meer schuld heeft dan ik vooraf gepland had, dan zal dat echt wel weer opgelost worden.

Vertrouwen geven

Het allerbelangrijkste wat ik nu kan doen is in verbinding blijven met mijn zoon en hem het vertrouwen geven dat het allemaal goedkomt. Als hij iets meer tijd nodig heeft om zijn studie af te ronden is dat prima. Hij hoeft niet te presteren om goed te zijn. Hij is goed zoals hij is.

Wil jij ook leren hoe je in verbinding blijft met je kind. Of wil je leren om oude patronen die je niet verder helpen achter je laten? In de online training ‘Snel meer rust in je gezinsleven zonder conflicten met je verslaafde kind’, word je je stap voor stap bewuster van je manier van communiceren met je kind.

Vertel me meer over de online training

PS: De dag nadat ik deze blog schreef, ging mijn zoon een planning maken om zijn achterstand op school bij te werken #loslatenwerkt

 

HELP JE MIJ DIT ARTIKEL TE DELEN? DANK JE WEL!



Interessant artikel?

Vul je emailadres hieronder in, dan stuur ik je mijn blogupdates met advies direct toe.