02
maa

Mijn ervaring: De speedverslaving van mijn zoon

Vorige week heb ik meegewerkt aan een informatie avond 'Helder over drugs.' Een avond die heel divers is ingevuld. Novadic Kentron gaf voorlichting over drugs en ging hierover in gesprek met ouders. De acteurs van ‘Helder theater’ maakten op interactieve en hilarische wijze situaties rondom drugs en alcohol bespreekbaar. Zelf ben ik geïnterviewd door een preventiewerker van Novadic Kentron. Ik heb in dit interview mijn persoonlijke verhaal verteld. Het was een leerzame avond met de juiste balans tussen serieus, informatief en humor. Hieronder deel ik in mijn nieuwe blog het interview.

Als je je gezin  in een paar woorden zou moeten omschrijven, hoe zou je dat dan doen?

Ik zou mijn gezin omschrijven als warm, open en spontaan. We lachen veel met elkaar en er is een grote verbondenheid, maar er is ook een andere kant. Een kant van onzekerheid, angst en zorgen.

Wat was je zoon voor kind/puber?

Als kind was mijn zoon vrolijk, humoristisch en blij, maar vooral ook heel gevoelig. Hij kon heel goed leren, maar had wat moeite met sociale vaardigheden. Tijdens het begin van zijn puberteit gingen zijn vader en ik scheiden en veranderde hij van een vrolijke spontane jongen in een opstandige puber.

Kun je in grote lijnen beschrijven wat er de afgelopen tijd met je zoon en het gezin is gebeurd?  

Scheiding: Toen mijn zoon 13 was ging ik scheiden van de vader van mijn kinderen. Het was lastig voor hem; hij is erg gevoelig. Nog niet zo lang geleden vertelde hij me dat hij toen het gevoel had dat het allemaal aan hem lag. Dat we ruzie maakten om hem.

Roken en blowen: Hij begon met roken toen hij dertien was en met blowen op zijn veertiende.

Speed: Op zijn vijftiende begon hij met het gebruik van speed. Ineens veranderde hij van een opstandige puber, in een opgefokte, verbaal agressief jongen. Hij had heel veel moeite om zich te beheersen en probeerde je op allerlei manier te overbluffen en te manipuleren.

School en verplichtingen kwam hij niet na: Mijn zoon begon op vwo-plus, maar zakte al snel terug naar de havo en in de derde klas werd hij van school gestuurd. Ook op de voetbalclub en bij weekendbaantjes werd hij weggestuurd.

Geen tijd voor emoties en gevoelens: Wat ik deed in die tijd was kei en kei hard werken om alle ballen de lucht in te houden. Enerzijds maakte ik me heel veel zorgen en deed ik alles wat in mijn vermogen lag om hem van de drugs af te krijgen. Anderzijds had ik niet veel tijd om stil te staan bij mijn emoties en gevoelens, laat staan bij de emoties en gevoelens van mijn zoon. Daar had ik het te druk voor, maar ik was ook bang dat ik zou instorten als ik zou toelaten wat ik écht voelde.

Dwingen om te stoppen: Toen mijn zoon zeventien werd, was ik aan het eind van mijn Latijn en eiste ik dat er iets zou gebeuren. Ik wilde heel graag dat hij naar een kliniek in Zuid Afrika ging, maar dat wilde hij zelf niet. Toch maakte ik een afspraak voor een intakegesprek en ik dwong mijn zoon om mee te gaan. Deed hij dat niet, dan kon hij vertrekken. Na het gesprek was het tot mijn zoon doorgedrongen dat het serieus was, en hij gaf aan dat hij op eigen houtje wilde stoppen. Dat lukte. De oude, vrolijke jongen kwam weer terug, maar onrustig bleef hij wel. Ook bleef hij contact houden met vrienden die ook drugs gebruikten.

Terugval: Mijn zoon was twee jaar clean. Toen ik daarna ontdekte dat hij weer gebruikte, kon ik niet meer. Dit was foute boel. Ik stelde hem voor de keus: of je stopt weer, of daar is het gat van de deur. Hij koos voor het gat van de deur en vertrok. Hij ging bij zijn vader wonen.

Aan mijn eigen processen werken: In het begin verliep het contact tussen mij en mijn zoon moeizaam, maar na verloop van tijd herstelde het. Ik ging in die tijd in behandeling bij een psychotherapeut, werkte aan mijn eigen pijn en verdriet en leerde om mijn zoon positiever te benaderen. 

Intrinsieke motivatie: Na drie jaar kwam mijn zoon uit vrije wil naar mij toe en vroeg. Hij vroeg bij welke therapeut ik in behandeling was geweest. Hij wilde zelf ook graag in behandeling. Vanaf die tijd is mijn zoon ontzettend gegroeid en ontwikkeld. Hij heeft geleerd om de verantwoordelijkheid over zijn eigen leven weer in eigen hand te nemen.

Terugkijkend: Welke signalen die te maken hadden met het gebruik had je kunnen oppikken? Signalen die je toen niet zag of heel anders interpreteerde?


Roken en Blowen: Mijn zoon begon op zijn dertiende met roken en op zijn veertiende met blowen. Ik zocht er niet meteen wat achter. Hij was een jonge jongen, dan experimenteer je nu eenmaal graag met nieuwe en onbekende dingen. Bovendien was er tien of vijftien jaar geleden nog lang niet zoveel bekend over de schadelijke gevolgen van blowen. Goed, ik vond dertien/veertien wel héél jong maar echt ongerust was ik niet. Nu weet dat als je jong begint met verslavende middelen, dat het de kans op verslaving flink vergroot

Speed:. Eén van de psychosociale gevolgen van de speedverslaving van mijn zoon was een achteruitgang in zijn leervermogen. Zowel de geestelijke prestaties, als het concentratievermogen van mijn zoon gingen hard achteruit tijdens zijn middelbare school periode. Hoewel hij op VWO plus niveau is begonnen in de brugklas, heeft hij geen enkel diploma behaald. De intelligentie test die op vijftien jarige leeftijd onder invloed van drugs bij hem is afgenomen, liet zien dat hij een IQ van 90 heeft. Dit zit aan de onderkant van de gemiddelde score in Nederland. Dit gegeven zou discutabel kunnen zijn omdat hij op het einde van de basisschool, drugsvrij, een citotoets score van 549 neer wist te zetten. Deze score doet sterk vermoeden dat zijn IQ veel hoger zou moeten zijn. En dat dit zeer waarschijnlijk is beïnvloed door het gebruik van drugs.

Negeren van lichamelijke behoeften: Een ander gevolg in de periode dat mijn zoon dagelijks drugs gebruikte, was dat hij slecht luisterde naar zijn lichamelijke behoeften. Hij at nauwelijks, viel kilo’s af, sliep weinig en putte zijn lichaam totaal uit. Het duurde enige tijd voordat ik in de gaten kreeg dat deze signalen te maken hadden met de speedverslaving van mijn zoon. Verder had ik in het begin van zijn gebruik ook niet direct in de gaten dat zijn opgefokte en agressieve gedrag daarmee te maken had.

Dit alles had te maken met het ontbreken van kennis over verslaving en het middel (speed) wat mijn zoon gebruikte.

Denk je  dat de problemen voorkomen hadden kunnen worden?

Moeilijke vraag. Ik heb geen idee of ik de speedverslaving van mijn zoon had kunnen voorkomen. Wat ik wel weet is dat verslaving niet één oorzaak heeft, maar tal van oorzaken. Denk hierbij aan de biologische aspecten zoals de genetische kwetsbaarheid (erfelijkheid), zijn persoonlijke eigenschappen en omgevingsfactoren. Uiteraard ben ik onderdeel geweest van de omgevingsfactoren van mijn zoon en heb ik invloed op hem gehad, maar ik ben niet de oorzaak van de verslaving van mijn zoon. Wat ik zeker weet is dat ik gehandeld heb vanuit de beste intenties. Maar ik heb ook ontdekt dat mijn gewoontes en gedragingen niet altijd functioneel zijn geweest. Dat verwijt ik mezelf niet. Het was onwetendheid.

Een aantal punten die ik geleerd heb om op een andere manier te doen zijn:

  • Ik heb positiever leren communiceren. Denk hierbij aan: niet direct benoemen wat er niet goed is gegaan maar juist benoemen wat er wel goed gaat. (Belonen en bekrachtigen). In sommige gevallen negatief gedrag negeren i.p.v. er lang bij stilstaan. Maar ook mijn eigen behoeftes en grenzen aangeven zonder daarbij de behoeftes van mijn zoon uit het oog te verliezen.
  • Niet oordelen en veroordelen. (Als mijn zoon met die jongens omgaat, gaat het helemaal fout met hem en weet ik zeker dat hij ook gaat gebruiken/dealen) ( maar ook als hij zijn schouders er eens even onder zet en stopt met gebruiken dan zijn  al onze problemen voorbij)
  • Ik was behoorlijk veeleisend. Ik wilde graag dat mijn zoon zich gedroeg naar mijn menig en opvattingen. Ik vond bijvoorbeeld dat hij perse op tijd moest zijn voor het eten. Dat was de norm die ik geleerd had in mijn jeugd. Nu eis ik niet meer, maar wens of verlang ik: ik wil graag/hoop dat mijn zoon op mijn verjaardag komt om mij te feliciteren. 

 

Waarom wil je graag dit verhaal met anderen delen. Wat vind je belangrijk dat anderen van jouw ervaringen ‘leren’?

Er zijn een aantal redenen waarom ik het belangrijk vind om mijn verhaal te delen.

1.   Het is voor mij belangrijk om het taboe op verslaving te doorbreken. Er heersen nog veel vooroordelen op verslaving en verslaving roept bij veel mensen negatieve associaties op. Ik vertel mijn verhaal omdat ik graag wil dat er meer openheid komt over dit onderwerp. Meer openheid creëert in mijn ogen meer begrip en steun voor elkaar (en dus ook voor mijn gezin en mijn zoon).

2.   De tweede reden is dat het ontzettend belangrijk is om op een positieve en functionele manier te communiceren met je kind(eren). En ook met je partner, collega’s en vrienden. Het is belangrijk om je bewust te worden van je gedragingen en gewoontes. Als je weet wat jouw onderliggende behoeftes zijn en wat je belangrijk vindt in de relatie met je kind, kun je jezelf én je kind prikkelen tot verbetering en groei. Maar ook je kind motiveren om zoveel mogelijk verantwoordelijkheid (passend bij de leeftijd) te nemen over zijn of haar leven.

3.   De derde reden dat ik mijn verhaal wil delen is dat ik ouders wil waarschuwen om niet voorbij te gaan aan emoties en gevoelens van jezelf én je kind. Dit kan vervelende gevolgen hebben voor jullie beiden. Ben en blijf betrokken bij het gevoel van je kind. Ook al heb je het druk met werk, je sociale leven, je zorgen en je eigen problematiek. Praat met je kind over zijn of haar gevoelsleven en stel jezelf daarin als ouder kwetsbaar op.

 

HELP JE MIJ DIT ARTIKEL TE DELEN? DANK JE WEL!

 

 



Interessant artikel?

Vul je emailadres hieronder in, dan stuur ik je mijn blogupdates met advies direct toe.